Via muzikale queestes onderzoekt de in Glasgow gevestigde componist Ailie Ormston intentionaliteit en allerhande complexe emoties. Het werk van Ormston steunt op timbre abstractie, temporaliteit, assemblage en improvisatie om voortdurend hun benadering van instrumenten en geluidsbronnen heruit te vinden en zodoende nieuwe luisterperspectieven te bieden. De maker van zowel elektronische muziek als muziek voor ensembles heeft al samengewerkt met Tim Fraser en Finlay Clark van Still House Plants op respectievelijk It Changes en Sunflowers Face, en heeft hun ambitieuze productie Frames that lean, pictures that roam vorig jaar uitgebracht op Akashic Records. Gedeconstrueerde elektronische en akoestische flarden worden samen gestrooid tot verbrijzelde symphonieën waar gitaar, cassettes en strijkers de zintuigen verpulveren tot een desoriënterend en volstrekt bevrijdend visioenenveld.

De opblaasbare objecten in Anouk Kellners geluidsinstallatie blazen lucht in de orgelpijpen die als hun stemmen fungeren, op zoek naar de aandacht van eender wie hun kreten kan horen. Maar het kegelkussenkoor van de Belgische componist kan op geen enkele manier getroost worden. ’t Is betoverend hoe ze bewegen, die elegante gecodeerde dingen… Het Bos zal bijna uit z’n voegen barsten van bitterzoete gevoelens. Als je kussens je konden vertellen dat alles goed komt, terwijl zij het zijn die huilen. Ze zullen misschien niet de levendigste muzikanten op KRAAK Fest zijn, maar ze zullen zeker de meest emotionele zijn! 

Colleen Kinsella en Caleb Mulkerin, afkomstig uit South Portland Maine en oorspronkelijk deel van de culttenue Cerberus Shoal, richtten in 2006 Big Blood op, een band die uitgroeide tot een volwaardige familieaangelegenheid toen hun dochter Quinnisa zich bij de band aansloot en ook haar multi-instrumentale vriend, Aiden Arel, toevoegde aan de mix. Met een schijnbaar onuitputtelijke outputstroom van verpletterende nummers doordrenkt van grootse emotionele uitdrukkingen, drijft hun mix van rauwe folk en experimentele psychedelia een persoonlijk en steeds veranderend narratief dat hen in de loop der jaren een trouwe cultaanhang heeft opgeleverd. Hun nieuwe album komt uit op het welgeliefde Psychic Sounds, wat voldoende bewijs zou moeten zijn voor de kracht en universaliteit van het muzikale universum van Big Blood.

De vier gasten die de Gentse De Regering Van Treffelijke Zaken vormen (waaronder KRAAK-scene-alumni Ishtembashtok en Venediktos Tempelboom) moeten als het ware uit hun grotten worden gesleurd om samen te kunnen spelen. Dit verklaart misschien waarom hun muziek - psychedelische improvisaties die schatplichtig zijn aan Sylvester Anfangs, the Träd, Gras Och Stenars en International Harvesters, en alle andere langdradige psychedelische grootheden - zo’n schokkende indruk maakt die alle denkbare denkkaders overstijgt. Shreddings op 12-snarige gitaren, in vlam gezet door elektronische grooves en bijeengehouden door kronkelende baslijnen en primitieve percussie, zorgen voor een ervaring van een tijdelijke verplaatsing die waanzinnig zalig is en - ondanks de eerbiedige verwijzingen - opvallend verfrissend.

Franse folklegende Emmanuelle Parrenin maakt al decennialang muziek met haar draailier, harp, gitaar, duimpiano, enzovoort, en toch klinkt haar muziek meedogenloos tijdloos. Haar eerste soloalbum La Maison Rose, uitgebracht in 1977, werd in 2017 heruitgebracht. Enkel haar mystieke drones kunnen je zo moeiteloos over die veertig jaren heen katapulteren. Het ene moment geniet je rustig van je baguette en het volgende tuimel je van een rots. Ondanks haar voortdurende experimenten bewijzen haar albums Maison Cube (2011) en Targala — La maison qui n’en est pas une (2022) dat haar huis nergens heen gaat. Blijf echter alsjeblieft niet binnen. Dit moet je collectief ervaren! 

Institut fuer Feinmotorik, opgericht in 1997, is in wezen een multidisciplinaire artiestengroep, actief aan de grenzen tussen Duitsland en Zwitserland. Daniel van den Eijkel, Florian Meyer en Marc Matter vertalen op het muzikale front hun collectieve interesse in geprepareerde draaitafels naar de setup gekend als de Octogrammoticum, die acht draaitafels en vier DJ-mixers gebruikt, evenals een verzameling willekeurige objecten (stickers, objecten, gommen, enzovoort) die door de naald als groef kunnen worden beschouwd. De muzikale oefeningen die daaruit voortvloeien, bevinden zich ergens op de rare, onhandige scheidingslijn tussen geluidskunst en mechanische techno, waar alle vreemde paden en trance-dance-inducties die zich zouden kunnen voordoen welkom zijn.

Alle bosbewoners zullen in maart warm blijven, gehuld in de vele laagjes van Katya Shirshkova’s zachte zangstem. Het complexe geluid van haar één-stem-één-looperkoor is echter zo beklijvend mooi dat je toch nog zal beven. De Russische muzikant, die in Frankrijk woont, creëert composities en conceptuele partituren die resulteren in zeer hypnotiserende polyfone harmonieën en intense optredens, of ze nu voor mechanische kikkers gemaakt zijn of uitsluitend voor de stem. Voor KRAAK Fest zal ze haar stuk “Le Héron” uitvoeren, dat vorig jaar op Stellage is uitgebracht als een split-LP met David Maranha’s A Reunião ~ krijsende vogels, tedere woorden en introspectieve bezwerende texturen.  

Laat het aan de gladde La Rat, oftewel Goya van der Heijden (1/3e van Devon Rexi) en Tobias Jansen, om de grootste weirdo’s te overtuigen hun stadshabitat te verlaten voor de Antwerpse bossen. Samen la late avondmaal eten om daarna niet meer van hen te horen… De charmante Amsterdamse knaagdier-troubadours, die zorgeloos met onze kwetsbare harten dribbelen door hun hella boeiende verhalen, hiphoppen zich een weg door het leven, funky beats spuwend, terwijl ze alle aanstekelijke rommel die ze op hun pad tegenkomen, opvegen. Ondertussen blijven wij achter om de leidingen af te speuren naar sporen van deze rattenvangende ratten.

Pablo Mirón en Juan Vacas van Miradasvacas maken muziek die geschikt is voor bijvoorbeeld een ontspoorde roadmovie of om te luisteren tijdens het borstelen van de manen van je paard. Melancholische harmonica, viool, field recordings, gitaar, gekraak, verplaatsende voorwerpen… Net wanneer je denkt dat alles voor eeuwige zal duren, beginnen cassettes uit elkaar te vallen op de meest trieste manier die je kan bedenken. Toch kan geen enkele vervorming voorkomen dat deze loops voor altijd in je hoofd en hart blijven rondspoken. Het duo uit Madrid, dat je misschien wel kent als deel van het collectief Real No Real en van het label Ediciones Fontenebro, bracht vorig jaar in mei hun tweede album En Perpetua uit op South of North. 

Al sinds jaar en dag is Maria Cervelló Llorca diep verankerd in de audiovisuele wereld. Zo werkte ze als artistiek directeur, rekwisietenmaker en FX-make-upartiest voordat ze in 2017 haar reis als Polifeme begon. Met behulp van radiotelevisies, TV-patroongeneratoren, rekenmachines en allerlei andere elektrische parafernalia stampt Polifeme portalen open naar verschillende manifestaties van de werkelijkheid, die in kaart zijn gebracht door elektromagnetische golven, waarbij frequenties worden vervormd tot een pulserend, weergalmend wezen. Het visuele element van de performance voegt een amplitude toe die lijkt op iets zoals het kijken naar een gestoorde wetenschapper die het onmogelijke tot leven brengt. Het resultaat is zowel een zintuiglijke als een vreemde, existentiële ervaring, waarbij het onzichtbare hoorbaar en zelfs bijna tastbaar wordt gemaakt, waardoor ons bewustzijn van de geheime omgevingen om ons heen en binnenin ons wordt vergroot.

Voor het laatst gespot in pre-pandemie tijden op tour door Europa, maakt Sugai Ken eindelijk een terugkeer naar het continent, wat gepaard gaat met een stop langs KRAAK Fest voor alweer een onvoorspelbare performance vol duisternis en geluid. De producer gebruikt op speelse wijze geëlektrificeerde vertolkingen van folklore en natuur, en is gespecialiseerd in het nabootsen van insecten- en vogelgeluiden met puur elektronische middelen om zo de mystieke aura van Japanse nachten te evoceren. Met enkele releases momenteel in de maak - waaronder een langverwachte collaboratie met Jan Jelinek - stroomt de surreële wereld van Sugai Ken over van mysterie en eerbied voor de omgevingsfactoren die ons bewustzijn binnensijpelen en onze ervaringen kleuren, of we het nu door hebben of niet.

Luisteren naar Zosha Warpeha’s muziek is zoals je lichaam wassen in een projectie van pastorale taferelen. Licht en schaduw dat op je spettert waardoor je plotseling de dialoog tussen Warpeha en haar snaarinstrument begrijpt. Alles staat stil wanneer de in Brooklyn gevestigde componist en performer haar Noorse Hardanger d’amore bespeelt en zachtjes zingt. Veerkracht verspreidt zich door je lichaam en vooraleer je het weet ben je rondjes aan het draaien in een onvergankelijke mist, voor wie weet hoe lang. Tijd voelt anders op het platteland. Maar al dat ijsberen leidt tot een diepe diepe focus die aandacht richt op het intieme samenspel tussen het ritme van je lichaam en van Warpeha’s folk melodieën.