Donderdag 26 oktober – 19u00

Sound: Rashaan Roland Kirk (1936-1977) en John Cage (1912-1992).
Dick Fontaine (GB/US) 27’ / 1967
“Sound” is een filmische ontmoeting tussen 2 muzikale avonturiers.De blinde Roland Kirk had aangevuld met andere blaasinstrumenten meestal een drietal saxofoons rond zijn nek hangen, gemodificeerd om te voldoen aan zijn persoonlijke aanpak. Cage’s theorieën komen samen met de Kirk’s klank en woorden, soms over elkaar in de klankband, en tegenover elkaar in beeld. Cage heeft het onder andere over de echovrije kamer en Kirk deelt fluitjes uit aan zijn publiek.Deze parallelmontage uit 1967 van filmmaker Dick Fontaine overtuigt niet alleen dat film ideeën bewaart, maar ook artiesten kan samenbrengen zonder dat die elkaar in beeld tegenkomen.

The Dreamer That Remains: Harry Partch (1901-1974).
Stephen Pouliot (US) 27’ / 1972
Madeline Tourtelot (US) 24’ / 1958-1968
De Amerikaanse componist/instrumentenbouwer/ hobo was één van de eersten om met microtonen te werken. Eerder componeerde hij in de Westerse traditie, maar gefrustreerd door ons tonaal systeem, werden deze vroege werken verbrand. In ”The Dreamer That Remains” demonstreert Partch zijn zelfgebouwde instrumenten en vertelt de gerenommeerde componist over zijn 10 jarig zwervend bestaan tijdens de grote depressie van de jaren ‘30. Met een grote liefde voor het het Amerikaanse landschap wordt zo’n zwerftocht uitgebeeld in U.S. Highball. De reisnotities Partch als hobo op een trip van San Francisco naar Chicago maakte, worden nu gezongen.


Vrijdag 27 oktober – 19u00


Presque Rien avec Luc Ferrari: Luc Ferrari (1929-2005)
Jacqueline Caux & Olivier Pascal (Fr) 50’ / 2002 "Presque Rien avec Luc Ferrari" (50’) is een Franse documentaire die de componist tot kort voor zijn overlijden van nabij volgde.Ferrari was lid van de Groupe de musique concrète die in de jaren ‘60 onder leiding van Pierre Schaeffer de elektroakoestische muziek ontwikkelden. Door omgevingsgeluiden op een organische en poëtische manier op magneetband te ordenen zonder een plot na te streven, bevestigde hij het idee van John Cage dat we altijd omringd worden door muziek. We moeten gewoon stoppen en luisteren om dit te realiseren.

The Long Journey on the arms of Death
Xander Marro (US) 27’ / 2004
De film die voor de titel van het programma zorgt heeft dan weer niks met gestorven artiesten te maken: Xander Marro is een springlevende filmmaakster, poppen- en postermaakster uit Providence.Muzikanten Carly Ptak van Nautical Almanac en Matt Brinkman, ooit nog medeoprichter van het Fort Thunder-collectief hielpen met de klankband; en “Movies with Live Soundtracks”, de filmavonden die ze organiseerde waar muzikanten en filmmakers samenkomen zit ondertussen geworteld in de Amerikaanse underground.Belevenissen van Lady Longarms (Xander’s alterego in de film) in een weirde wereld van snippers gekleurd papier, filmchemicaliën, en levend geworden poppenkastfiguren.


Zaterdag 28 oktober – 15u00

On The Edge - Improvisation In Music: Derek Bailey (1930-2005)
Jeremy Marre & Derek Bailey (GB) 200’ / 1992
Voor vele muziekliefhebbers is Derek Bailey de meest avontuurlijke gitarist. Hij begon als een conventionele jazzmuzikant in bigbands en clubs, maar vond in de vroege jaren ‘60 te weinig vrijheid in commerciële muziek en veranderde zijn aanpak tot een unieke vrije improvisatiestijl. Om hun waar aan de man te brengen richtte Bailey in 1970 samen met enkele groepsleden Incus, één van de eerste onafhankelijke, door muzikanten geleide platenlabels op.
Van zijn boek over improvisatie maakte hij in de jaren ‘90 samen met regisseur Jeremy Marre een vierdelige documentairereeks. Verwacht van “On The Edge - Improvisation In Music” geen 4 uur freejazz, of gitaarwerk. Eerder een muzikale reis, van kerkorgels tot Zorn van Sufis in New Delhi tot jazzlegendes voor een kleuterklas, die toont hoe essentieel improvisatie voor muziek is. Geschreven en verteld door Bailey.

  

“Decomposing Composers
Beethoven's gone, but his music lives on,
And Mozart don't go shopping no more.
You'll never meet Liszt or Brahms again,
And Elgar doesn't answer the door.

Schubert and Chopin used to chuckle and laugh,
Whilst composing a long symphony,
But one hundred and fifty years later,
There's very little of them left to see.
They're decomposing composers.
There's nothing much anyone can do.
You can still hear Beethoven,
But Beethoven cannot hear you.”

(Decomposing Composers, Monty Python)
   
   

Zo zingt Monty Python een vrolijk lied over ontbindende componisten. Niet enkel klassieke componisten worden postuum beluisterd, iedere redelijke platenkast is voor een stukje mausoleum. Opnames gaan vaak langer dan hun makers mee. Wanneer de artiesten “komen te gaan” (en zoals bij Monthy Python als hij vergaat) worden de opnames nog steeds opgelegd.

“Kunst gemaakt door nog levende kunstenaars” als mogelijke definitie voor hedendaagse kunst wijst op het belang van de mogelijkheid tot directe interactie met de artiest. Deze communicatie met de artiesten die bij live-muziek zo natuurlijk is, blijkt geen evidentie meer als de artiesten gestorven zijn.

Doet het de artiest eer aan wanneer de muziek verderleeft in de opnamen maar live presentatie uitblijft?

Invloedrijke (vergeten) helden kregen wel vaker een podiumplaats bij
(K-RAA-K)3. Tony Conrad, Charles Hayward, Träd Gräss Och Stenar, Patty Waters en Henry Grimes stonden al op het festival. En hoewel de leeftijd van deze artiesten in de buurt komt van die van de grootouders van het publiek, is het opvallend hoe deze optredens de huidige generatie weten te boeien en inspireren.

Maar kunnen de legendes nog een invloed achterlaten als ze niet meer levend zijn? Vele pioniers zijn tot aan hun dood actief. Op het laatste moment worden optredens afgelast wegens ziekte en komt er nog net een interview. Dit filmprogramma onderzoekt of we met het medium film geesten kunnen oproepen. Kunnen films de ideeën van artiesten bovenhalen als het live niet meer kan?