"...People who have just stuck to their laurels, producing the most independent music, free of the confines of popularity, scenes or movements, and concentrating on focusing on their own art and voice and dedicating themselves to that." (Matt Valentine, 2003) Geruisloos kwam begin vorig decennium een nieuwe beweging op gang. Niemand lette daar toen echt op. Vandaag stellen we met enige verbazing vast hoe zich een nieuwe stroming ontwikkelde, die best te omschrijven is als New Weirdness. Die stroming steunt niet op nieuwe technologieën of grote concepten. Wel zijn de betrokken artiesten ongemeen creatieve mensen. Zij opereren vanuit een sterk, ondersteunend maar los netwerk. Openheid kenmerkt deze collectieven, die zich achter kameleon-pseudoniemen en dito bezettingen schuilhouden. Er wordt in die groepen naar hartelust geshopt. Het gevolg is dat je evenveel substijlen krijgt als er groepen zijn. Ze hebben het allemaal over "vrije" muziek. In The Wire van augustus 2005 schrijft Byron Coley over het door Thurston Moore gecureerde Musique Actuelle: "The amalgam of references that exist within the music, however, are often so arcane that they would have seemed impossibly obscure a decade ago. Previously, the changes of a trio of twentysomethings of MEV, the lenght clusters of Henry Flynt, the communcal psych-quack of Träd, Gräs Och Stenar, the harsh noise of Hijokaidan, the acidic folk gleam of Clive Palmer's COB, and the wham-dynamism of Japananese noise guitarist Masayuki Takayanagi inside of a single evening's set would have been nil. The level of archaeological digging and listening needed to perform such a task would have daunted even the most open-minded, well-heeled collector." Er is dus meer dan de weird folk stroming, waarvan Devendra Banhart en Joanna Newson tot de iconen verheven werden. Weird folk is het topje van de ijsberg.		New Weirdness absorbeert diverse stijlen. De inspiratiebronnen zijn zelden voor de hand liggend. Het hele arsenaal aan muziekgenres, gaande van americana, folk, disco, krautrock en psychedelica tot en met jazz, ligt voor deze groepen open. Alles is mogelijk. De opkomst van deze nieuwe stijl is onmogelijk te herleiden tot één gebeurtenis. Het gaat om enkele evoluties. Begin de jaren '90 zorgden labels als Vhf, Drunken Fish, Communion en Camera Obscura voor de aanzet. Zij brachten prachtige, maar moeilijk definieerbare muziek uit. Die was vaak door folk of psychedelica geïnspireerd en oogstte toen zeker al enige aandacht. Het was echter pas toen groepen als Charalambides, Pelt en Tower Recordings zich langzaam verfijnden, dat zij meer erkenning kregen. In het algemeen nam de publieke interesse voor free folk ook toe. Deze hernieuwde belangstelling voor folk was een reactie tegen de steriele clicks'n'cuts-elektronica. Tegelijk ontwikkelde zich ook de vrije improvisatie. Sommige noemen dat ook vrije noise of vrije weirdness. Wolf Eyes, Dream Aktion Unit en Hair Police waren de voorlopers. Zij zorgden vooral bij Amerikaanse kids voor een explosie van interesse én creativiteit. Free folk en vrije improvisatie leven niet naast elkaar. Ze ontmoeten mekaar en spelen ook vaak samen. Zo is impro-drummer Chris Corsano niet te beroerd om mee te spelen met Charalambides-lid Heither Leigh Murray. De lost-in-space folkgroep Wooden Wand treedt ook op tijdens het hippe noise-improfestijn No Fun. Folknonkel Dredd Foole bracht recent een plaat uit op het Ecstatic Yod label van Thurston Moore. Beide scènes, free folk en vrije improvisatie, profiteerden van de cd-r. Zo groeiden ze naar elkaar toe. Het nieuw netwerk van labels en mailorders hield zich vooral bezig met uiterst beperkte cd-r- en vinyl-releases in prachtige, eigenzinnige en vaak onhandige verpakkingen. Labels als Time Lag, Eclipse, Ecstatic Peace, Siwa, Fusetron en Jewelled Antler vormen nu een internationale ketting. Hun boeiende artiesten schrikken er niet voor terug om voortdurend gelimiteerde uitgaven de wereld in te sturen. Zo groeide in enkele jaren tijd het cultiveren van weirdness en zeldzaamheid vanuit creatieve subculturen. Welkom bij de New Weirdness.
		CHARALAMBIDES [usa] Charalambides spelen ongetwijfeld in de eerste klas van de weirde psychfolk muziek. Ze zijn samen met Pelt, Six Organs of Admittance en Fursaxa één van de bekendere groepen van het genre. In 2004 kwamen ze nog exclusief uit Amerika gevlogen om op het (K-RAA-K)3 festival te spelen, nu doen ze een kleine West-Europese tour en spelen ze op het Pauze festival. Charlambides is een Texaanse trio waarvan je hun muziek kan omschreven als donkere, primitieve folk die bijna spiritueel aanvoelt. Charalambides improviseert lange, experimentele composities die zich ontwikkelen met minimaal gitaargetokkel en stem. De groep is en was de voorloper van een hele generatie die nu opduikt rond labels als Eclipse en Time-Lag. Vorig jaar schreef Marcus Boon in Wire over hen: "...here is a truly 21st century experimental ethnic music that explores quietness and stasis... in the same way that musicians in the second half of the 20th century discovered amplification, noise and speed." +track live+
		ANIMAL COLLECTIVE [usa] Avey Tare, Panda Bear, Geologist en Deaken, bij de burgelijke stand beter bekend als respectievelijk David Portner, Noah Lennox, Brian Weitz en Josh Dibb zijn de vier leden van het geschifte Amerikaanse Animal Collective. De vier jongens groeiden samen zorgeloos op in een semi - hippie gemeenschap aan de Amerikaanse Oostkust waar ze hun tijd vooral doorbrachten op het platteland van Baltimore County. Via hun gezamenlijke liefde voor soundtracks van oude horror films ontdekten ze de klassieke muziek uit de 20ste eeuw en begonnen ze zelf te experimenteren. De muziek van Animal Collective is een amalgaan van invloeden en stijlen. Zo ongebonden ze hun jeugd hebben doorgebracht, zo vrij van geest is ook hun muziek. De muziek is een zoektocht naar de desoriënterende werking van hoge frequenties en de perfecte symbiose van folk, noise rock, drones, geschifte psychedelica en pure melodie. Animal Collective concerten zijn bijna spirituele belevenissen waarbij de groep zich als sjamanenkring opwerpt als tijdens een ritueel. De groep weet een als geen ander boven zichzelf uit te stijgen en de toeschouwer mee te nemen op een bevreemende trip naar de wereld van het animisme. +video+
		IGNATZ [b] Als tekenaar is Devens al jaren bezig aan een ellenlange, tekstloze, strip waarbij de tijd stilstaat. Als muzikant debuteert hij sneller. Invloeden zijn eclectisch te noemen: Velvet Underground, Sentridoh maar ook oude blues als Fred Mcdowell en Sleepy John Estes of etnische muziek. Voor Ignatz is opnemen een ritueel waarbij de cassetterecorder blijft lopen en registreert als een auditief dagboek. Zijn muziek is geïmproviseerd en zijn teksten, vaak een onverstaanbaar gebral, ontstaan spontaan. Een gitaar en een sampler met effecten zijn voldoende en de kruising tussen zijn elektronica en zijn afwijkend gitaargespel creëren een onnavolgbare verslavende sfeer. +track+