Day Trip Maryanne ANDREW KESIN Maryanne Amacher is, vooral in Europa, één van de best bewaarde geheimen van de Cage/Tudor school. Nochtans is ze bij een hele reeks bekende muzikanten, zoals Thurston Moore, Alan Licht of DJ Spooky, uitgeroepen tot één van hun belangrijkste inspiratiebronnen. Amacher maakt geluidinstallaties die plaatsgebonden zijn. Dagenlang zoekt ze naar de beste ruimtes, waarbij de akoestische eigenschappen aan een uitgebreid onderzoek onderworpen worden en de tientallen luidsprekers op afgemeten plaatsen komen te staan. Een Amacher performance is dus niet zomaar een optreden. Niet toevallig zijn er van haar dan ook amper opnames beschikbaar. Enkel Tzadik, het label van John Zorn, heeft van haar al een cd uitgebracht.Zelf bedacht ze de titel "Third Ear Music", omdat haar muziek onze hersenen stimuleren om bijkomende geluiden te fantaseren. Op Day Trip Maryanna krijgen we een zichtbaar nerveuze Thurston Moore te zien die een bezoek brengt aan Maryanna Amacher en met haar een korte samenwerkingen aangaat. +clip+
		NOR NOISE Tom Hovinbole Twee uur durende Noorse documentaire, een onderzoek naar wat noise muziek tot noise muziek maakt. Tom Hovinbole wisselt concertopnames af met interviews met, voornamelijk Noorse, Noisemuzikanten, waaronder Lasse Marhaug, Arm, Deathprod, Maja Ratkje, Jazzkammer, Tashimaru Nakamura, Merzbow, Francisco Lopez and Otomo Yoshihide.
		IN CONCERT AND INTERVIEWS 1969 & 1996 Various Directors John Fahey, aka Blind Joe Death, wordt de vader van de Amerikaanse primitieve muziek genoemd. We zien hem in deze documentaire aan het werk in 1969 en in 1996. Na deze 30 jaar blijft zijn werkwijze nog steeds dezelfde: elk stuk klinkt elke keer anders. Op die manier daagt hij niet alleen zijn publiek maar ook zichzelf uit... Deze visie komt ook tot uiting in de interviews uit beide jaartallen.
		FUTURE IS NOT WHAT IT USED TO BE Mika Taanila Future Is Not What It Used To Be is een film over Erkki Kurenniemi (b. 1941), wiens carrière een natuurlijk pad vormde langs muziek, film, computertechnologie, robotica, wetenschap en kunst. De film draait rond Kurenniemi's obsessie om alles te verzamelen. Kurenniemi neemt zijn gedachten, observaties, objecten en de meeste triviale objecten met manische precisie op, met als ultiem doel de reconstructie van de menselijke ziel, het samenvoegen van man en machine. Kurenniemi's verhaal is een fascinerende en sterke illustratie van een vergeten ziener. Doorheen de jaren zocht hij naar nieuwe manieren om muziek te genereren of om user interfaces aan te pakken van elektronische instrumenten. Man's bekenste verwezelijkingen waren de creatie van de Dimi-instrumenten, de Electric Quartet en de Andromatic in de jaren 1967-72.