 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
< Overview
|
JOURNEY THROUGH A BURNING BRAIN
GENT Balzaal Vooruit | Do 13 Nov '08 (20u00)
UTRECHT Theater Kikker, Fr 14Nov '08 (20u30) |
 |
|
 |
 |
“In the liner notes to the Revisited label’s reissue of Klaus Schulze’s second album Cyborg, Schulze himself summarily dismisses the term “kosmische musik,” first coined by the legendary owner of the ’70’s German label Ohr, Rolf-Urich Kaiser. In fact, Schulze makes no effort to mask his obvious disdain for the term: “It makes me sick, even today... it reminds me of the cheap popular sci-fi novel series Perry Rhodan... so one could have been written that Cyborg is a kind of electronic dime novel.” It’s not so unreasonable for Schulze, throughout his nearly forty years as an electronic musician, to draw such conclusions regarding the general catch-all phrase coined by music writers astute and otherwise. He’s been there from the beginning: engaging the post-psychedelic birth pangs of the ’70’s, shucking off the vestiges of what was euphemistically labeled ‘krautrock,’ weathering the corporate venalities that ushered in “new age,” and unwittingly branded by a ’90’s generation of computer cowboys who’ve since dubbed him “the godfather of techno/ambient/spacemusic.” - Darren Bergstein, 2006 |
Genrebepalingen en muziektermen blijken vaak holle begrippen die eerder een schisma creëren tussen de muziekjournalistiek en muziekstroming, dan dat ze een adequate beduiding zijn voor een bepaald geluid of een bepaalde stijl. Vaak gaat het om een uit de hand gelopen poging van een auteur, labelbaas of nitwit om een positieve stempel op iets te drukken. In een korte opwelling van enthousiasme krijgt de term dan een algemene verspreiding en wordt door promomachines wereldwijd misbruikt om slechte muziek door de naïeve luisteraar zijn strot te rammen. Zo kregen we in snel tempo new weird americanism, folktronics, weird punk, shitgaze en een dozijn subgenres van dat alles te verteren. Met een zoveelste opflakkering van de interesse voor de jaren ’70 synth- en rockbeweging in Duitsland, zijn de termen “krautrock” en “kosmische Musik” weer aan de beurt om te pas en te onpas in recensies en artikels gebruikt te worden Deze avond is een middelvinger naar het hokjesdenken, een middelvinger naar onszelf en vooral een avond vol mind expanding kosmokrautdroneambient met een vleugje effect-driven, psychedelic industrialweirdosludge. |
 |
 |
WOODEN SHJIPS [us]
Wooden Shjips is één en al lieflijkheid. Voor deze new born hippies uit San Francisco is de Summer of Love geen tijdsdocument maar een levensstijl. Hun titelloze debuut-lp op Holy Mountain Records overtuigde wereldwijd liefhebbers van moderne en dansbare psychedelica. Hun muziek bezit dan ook alle nodige ingrediënten: repetetieve drums, funky bass licks, fuzzy gitaarsolo’s, far-out vocals en heel veel delay. Wooden Shjips is de ideale kruising tussen The Doors en Spacemen 3. Na een korte passage tijdens de zomervakantie, komen de Shjips voor het eerst voor een volwaardige tour naar Europa. In de Benelux exclusief op het PAUZE festival.
[Youtube] |
 |
 |
ARP [us]
Alexis Georgopoulos was ooit een stichtend lid van de groep Tussle, maar besloot in 2006 om zich te concentreren op zijn persoonlijke artistieke talenten. Zijn fascinatie voor de zoektocht naar spontaniteit in elektronische muziek bracht hem tot “In Light” (Smalltown Supersound), een briljante plaat waarop hij met voornamelijk analoge synths een synthese maakt van Alice Coltrane-experiment, minimalisme en jaren ’70 synthesizermuziek. Manuel Göttsching en Dieter Möbius zijn nooit veraf. Arp ligt daarmee aan de basis van een reeks hedendaagse muzikanten die het prille, spontane gevoel van de jaren ’70 weer in de elektronische muziek willen terugbrengen.
[Youtube 1] [Youtube 2] |
 |
 |
KOHN [be]
Jürgen De Blonde geldt zowat als de peetvader van de Belgische elektronica. Hoewel het na de epische dubbel-cd “Koen” uit 2003 een tijdlang stil was en hij zich vooral concentreerde op muziek voor theater- en dansvoorstellingen, is er plots een heuse comeback met de eind dit jaar te verschijnen lp “We Need More Space In The Cosmos”. Daarop grijpt De Blonde terug naar zijn vroege idolen, met name Tangerine Dream, Klaus Schülze en Jean-Michel Jarre. Het resultaat is een met synthesizer doorvlochten werk, maar op de typische Köhnmanier die niemand hem na doet. Op PAUZE stelt hij voor het eerst deze release voor aan het publiek. |
 |
 |
SWORD HEAVEN [us]
Sword Heaven komt uit de bloeiende scene van Columbus, Ohio waarvan Pink Reason en Psychedelic Horseshit eerder dit jaar al in onze contreien passeerden. De muziek van het duo Sword Heaven heeft echter weinig te maken met de nieuwe generatie lo-fi punkers, maar legt zich toe op trage, tribale en nogal fysieke noise. Een beetje als een meer percussiegerichte versie van Yellow Swans of Lightning Bolt na een overdosis valium, en mét de nodige overstuurde doodskreten en effectenbrij. Hun geluid wordt ook vaak gelinkt aan het vroege werk van industrial rockgroepen als Swans en Godflesh. In ieder geval één van de interessantste hedendaagse vehikels als het aankomt op teringherrie. |
 |
 |
+ VISUAL STIMULATION
NETZHAUTREITZUNG [ger]
|
 |
  |
+ FILMS
GENT : 13 NOV '08, 19u BRUGZAAL VOORUIT
UTRECHT : 14 NOV '08, vanaf 20u30 THEATER KIKKER
THOMAS DRASCHEN [aus]
To the Happy Few - 5’, 2003
Begegnung im All - 7’, 2004
Influence of Ocular Light Perception - 6’, 2006
Delight - 3’, 2008
De Oostenrijker Thomas Draschan maakt collage-films. De beelden zijn bijna allemaal
afkomstig uit het pré-video tijdperk waarin celluloid nog oppermachtig was en
breed en veelvuldig gebruikt werd. Wetenschappelijke experimenten, EHBO-voorlichting, goedkope B-films, softporno en natuurdocumentaires. Ze zijn allemaal
aanwezig in het rijke beeldarchief waaruit Draschan put. De echo van Bruce Conner, de godfather van de collagefilm, klinkt duidelijk
door in zijn films. Door de suggestieve opeenvolging en beeldrijm weet Draschan het filmmateriaal een extra lading te geven.
[www.languagerecovery.org] [saving.blog-city.com]
NATHANIEL DAVIS [us]
Dança Angola (numuw mix), 5’, 2008
Naniou Mougne, 7’, 2008
Daniel, 1’, 2008
Tend My Garden, 7’, 2008
De Amerikaan Nathaniel Davis, beter bekend onder zijn videopseudoniem NUMUW,
maakt net als Draschan collagefilms maar hij tapt uit een heel ander vaatje.
Waar Draschan een celluloidfetisjist is, gaat Davis helemaal voor de lo-fi esthetiek
van home-video en trash-TV. Tracking strepen en drop-outs zijn net zo goed onderdeel
van zijn beeldpallet als de groezeligheid van vijf keer te vaak gekopieerde VHS-tapes,
slow-motion car-crashes en toeristische videoplaatjes van kasteel Neuschwanstein.
De soundtrack, met muziek variërend van de Senegalese Ndiaga Mbay, Dança
Angola en Davis’ eigen mixes van funk en slappe metal, lijkt los boven de beelden te zweven en geeft het
geheel een ironisch en vervreemdend sausje. [YouTube]
HEAVY METAL PARKING LOT
John Heyn & Jeff Krulik, 17’,1986 (usa)
Heavy Metal Parking Lot is een korte undergrounddocumentaire
uit de jaren ‘80 waarin twee jonge mannen een reeks interviews
afnemen met metalfans die zich verzameld hebben op de parkeerplaats voor een Judas
Priestoptreden. De meeste geïnterviewden zijn dan al tamelijk beneveld, en maken vaak hun adoratie van het heavy metalgenre, en
Judas Priest in het bijzonder, op uiterst extraverte manier duidelijk. [YouTube]
|
|