Arp is het nieuwste bezigheidje van Alexis Georgopoulos, een artiest, schrijver en muzikant uit San Francisco die opgroeide in zowel Frankrijk, Griekenland als in de Verenigde Staten. Hij stond ook mee aan de wieg van het ritmisch-experimenteel collectief Tussle en de improvisatiegroep The Alps. Na zijn vertrek bij Tussle ruilde hij zijn drum en bas in voor een batterij analoge synthesizers. Met deze wissel kon Arp niet verder afstaan van waar Georgopoulos voorheen mee bezig was. Met Arp neem je een duik in een nostalgisch verleden van korrelige en sepia-kleurige kosmische stukken muziek die doen denken aan artiesten en groepen van 30 of meer jaren geleden. Met Arp komt Alexis ook naar Pauze Fest.

Alexis, hoe kwam je er bij om alleen muziek te beginnen spelen na lange tijd in een groep gezeten te hebben?
Nadat ik na vijf jaar wegging bij Tussle voelde ik me klaar om iets helemaal nieuws uit te proberen. Iets anders, iets alleen. Het begon toen Matthew Higgs, de curator van gallerij White Columns in Manhattan vroeg of ik een installatie wilde doen voor een expositie die hij aan het samenstellen was. Toen ik hoorde dat het een samenwerking met een architect was, realiseerde ik me dat de muziek die ik net beginnen maken was met een analoge synthesizer er daar perfect voor zou zijn. Dit eerste Arp-project heette Cloud en was een verstelbare kamer op wielen met een verenbed in het midden waar enkele personen op konden gaan liggen of zitten, twee speakers en enkele van mijn muziekstukken die oneindig herhaald werden. Ik koos er die stukken uit waarvan ik dacht dat de gallerijhouder er niet gek zou van worden als hij ze steeds opnieuw en opnieuw moest horen.

Dus dat was je eerste daad alleen. Vond je het leuk om vanaf dan altijd alleen te werken?
Hoe bevredigend het ook kan zijn om iets alleen te doen, toch blijf ik nog altijd even graag met anderen samenwerken. Ik zit ook in The Alps. Alle bandleden van The Alps zijn bezig met iets op zichzelf en om de zoveel maand komen we dan eens samen. We hebben net ons eerste studio-album III uitgebracht op Type na cd-r's op Root Strata en Digitalis. Arp is ook steeds meer een collectief aan het worden. Ik ben een groep van bevriende muzikanten beginnen opbouwen die me het komende jaar elk op hun beurt gaan komen vergezellen.

Je kwam van bij Tussle van een achtergrond waar een hele reeks aan instrumenten werden gebruikt. Hoe verliep de overgang naar enkel synthesizers?
Die overgang naar analoge synthesizers is wat Arp altijd precies gemaakt heeft, tot nu toe tenminste. Er zijn mensen die me ervan beschuldigd hebben te 'retro' te zijn in mijn aanpak. Tot op een bepaald niveau kan ik dat best begrijpen, maar tezelfdertijd ook niet. Je beschuldigt er een boer toch ook niet van te 'retro' of te ouderwets te zijn als hij industriële landbouwtechnieken laat voor wat ze zijn en hij kiest voor duurzame landbouw omdat zijn groenten veel smakelijker zouden zijn?

Het interesseerde mij om te leren hoe je een analoge synth speelt, met alle filters, envelopes, wave forms, attacks, decays, etc die daar mee gepaard gaan. Ik wilde weg van alle luie gewoontes die ik opgebouwd had met gitaar, bas en drum. Het resultaat van die ontdekkingen heb ik vastgelegd op mijn eerste album In Light en in in het bijzonder in het nummer Odyssey (for Bas Jan Ader). Die opname is het document van een enkele live geimproviseerde performance. Ik zou hier en daar wat kunnen aangepast hebben voor ik het op het album gooide, maar ik besloot om het zo te laten, met alle onvolmaaktheden erbij. Ik vond dat het zo vertelde wat ik wilde overbrengen. Het tweede album zal wel met meer live instrumenten ingespeeld. Het interesseert me niet om de hele tijd de kosmische kerel uit te hangen en mezelf daarom te moeten beperken tot analoge synths en fluiten.

Over kosmisch gesproken, hoe was optreden met Cluster op hun reunie-tour in Californië onlangs?
Optreden met Joachim en Dieter (Roedelius and Moebius van Cluster, Kluster, Neu! en Harmonia - BD) was uiteraard een hele grote eer, een heel groot plezier ook. Niet in het minste omdat het optreden plaats vond bij zonsondergang aan de Californische kust bij Big Sur. En omdat zowel het aanwezige publiek als de andere artiesten allemaal heel enthousiast reageerden. Het voelde voor iedereen die er was aan als een memorabele avond.

Was Cluster een invloed voor Arp?
Absoluut, Cluster en de Ralf & Florian lp waren de aanzet voor Arp. Het was eigenlijk heel simpel: ik vond dat er geen hedendaagse muziek was die de zaken benaderde op een manier die nog altijd relevant was. Als muziek nog "kosmisch" klonk, dan was het te vaak een verderzetting van de sound van Tangerine Dream of John Carpenter. Dat vond ik iets te gemakkelijk; donkere en sinistere akkoorden die zich eeuwig bleven herhalen. Ik groeide op met de elektronische muziek van Mille Plateaux en Raster-Noton en ik vond dat we het beste van de de klinische MAX/MSP-aanpak nu ook wel gehoord hadden.

Op welke manier hebben die klassiekers dan wel hun nut voor je bewezen?
Ik denk dat zowel de artiesten die een invloed op mij uitgeoefend hebben als ikzelf teruggegrepen hebben naar hetzelfde: vaste muziekstructuren gebaseerd op klassieke Indische vormen, reflectief maar zonder tegelijk ook tè New Age te klinken -ook al zijn er een uiteraard gewèldige New Age-albums verschenen-, een soort van primitief begrip van analoge synths op dezelfde manier als punk dat met gitaren gedaan heeft, en op repetitieve klanken zoals bij LaMonte Young en Terry Riley.

Het verschil in setting tussen het kille Duitsland van de seventies en het zonnige Californië van vandaag waar jij je muziek maakte kan natuurlijk niet groter zijn. Hoe heeft je omgeving een invloed gehad op de wisselende sferen van je muziek?
Mijn omgeving heeft zeker een onmiskenbare invloed gehad. Ik ben niet zeker of ik In Light gemaakt zou hebben als ik ergens anders woonde dan in Californië. Of het zou Zuid-Frankrijk moeten zijn waar een oom van me woont. Op de zomers die ik daar doorgebracht heb, heb ik me ook wel geinspireerd voor die plaat. Toen ik met Arp begon, werd het al snel duidelijk dat ik telkens bepaalde gevoelens van vroeger terug wou opwekken. Gevoelens die ik associeerde met de de geuren van de kust, de oceaan, de lucht, eucalyptus, cipressen en pijnbomen, het verlangen naar iets dat gaat gebeuren of films van Eric Rohmer als La Collectioneuse ... Beelden van de kust worden meestal geassocieerd met vrije tijd en hedonisme, maar ik wilde die omgeving iets introspectiefs meegeven. Zoals tijdens van die momenten die je kan hebben als je op zo'n plaats alleen bent ...