Label : Ignatz
George Herriman created Ignatz in 1910. It was a vicious mouse in the comic Krazy Kat. Ignatz’ favourite occupation was throwing bricks at Krazy Kats head, who thought it was a love declaration from the mouse. The Brussels based artist Bram Devens uses Ignatz as his alter-ego for his own pile of bricks. Mind frying songs wrapped with effects and driven by improvisation and spontaneousness. Ignatz released his first three full albums on KRAAK, followed by a best of compilation of his cassette releases (on labels such as Scumbag Relations, Taped Sounds, Imvated, Goaty tapes etc). Other work was released on Staalplaat and Conspiracy.
K056
lp
Sold Out/Not available
Met zijn derde full album III heeft Bram Devens, alias Ignatz, zichzelf nog maar eens overtroffen.
In zijn gebruikelijke hersensmeltende retrofuturistische bluesfolk roept hij de geesten op van Bukka White, Sleepy John Estes en Robert Pete Williams, gezien door de ogen van een adolescente Lou Reed. III suggereert een fictief, onduidelijk en onscherp verhaal over de dood van de muziekgenres. Het ademt koudheid, rauwheid, gas, koolstof,... uit. De geur van een natte hond of een slechtgedroogde handdoek. De muzikale associaties worden daarbij tot een minimum herleid, tenzij ze bijdragen tot het fictieve verhaal. De tragiek zit ‘m in de krakende, atonale en repetitieve melodieën. Dit album ademt een veel sentimentelere sfeer dan zijn voorgangers door Ignatz’ klagerige stem die niet vreemd is aan die van Skip James. Een getormenteerde ziel die na het slotnummer de luisteraar bevrijdt uit een persoonlijke trip en hem verweesd achterlaat. III projecteert de sfeer van Jack London en Iditarod Trail Sled Dog naar een moderne, door technologie overheerste wereld en getuigt zo van de meest oprechte melancholie die de hedendaagse popmuziek sinds lange tijd niet meer gekend heeft. Ignatz drukt ons met de neus op de pure essentie van muziek: het vertolken van rauwe emotie in klank om zo te komen tot essentiële schoonheid.
K053
cd/lp
Sold Out/Not available
Het debuut van Ignatz zit vast nog vers in uw geheugen gegrift en daar is hij al met een heuse opvolger.
Op Ignatz II wandelt hij verder door de Apalachen anno 2050. Dat levert weerom bedwelmende oerfolk op, gespeeld door een verloren en wereldvreemd schepsel. Zijn geluid bouwt verder op het vorige album, zij het dat hij op een van de zes tracks zijn effecten achterwege laat, hier en daar zelfs verstaanbare woorden mompelt en nog meer dan voorheen een eigen wereld rondom zich bouwt. Mocht Lou Reed in 1966 een baby gemaakt hebben met Cthulhu, had hij nu een kleinkind dat Ignatz heette. Het woord “vernieuwend” is sinds lang nog eens op zijn plaats om muziek te beschrijven. II is het bewijs van internationale klasse. Future weird Belgium!!
K049
cd
Sold Out/Not available
Opgegroeid in de jaren ‘90 op een dieet van lo-fi, oude blues en de Smithsonian Anthology Of Folk noemt Devens zichzelf een lo-fi-fascist.
Op zijn vijftiende draaide hij cassettebandjes volledig af, verfrommelde de tape en draaide ze terug op. Tijdens het opnemen schopte hij tegen zijn viersporen recorder om te experimenteren met wow en flutter of hij legde de bandjes een nacht in de regen. En zo een muis steeds de weg naar de kaas vindt, zo blijft ook Ignatz zijn roots trouw. Hij steekt zijn folkachtige gitaarmuziek vol met effecten en elektronische geluiden en de spaarse teksten zijn opgebouwd uit gebroken Engels en quasi onverstaanbare mantra-achtige herhalingen. Open nummers die bol staan van delay en echo. Zo ontwricht Ignatz nog steeds zijn songs, maar op een manier die hem de vrijheid geven om te experimenteren en te improviseren. De effecten bepalen zijn manier van gitaarspelen en het verloop van het lied. Improviseren en spontaniteit zijn twee basisgegevens binnen Ignatz muzikale universum. Een opname is voor Devens het eindpunt van een muzikale reis. Eens alles op band staat en het liedje af is, wist hij zijn sampler en wordt het quasi onmogelijk om de song opnieuw te brengen. Alles wordt in een keer opgenomen zodat er niets van de spontaniteit verloren gaat. Gestructureerde, vooraf voorbereide nummers zijn niet aan hem besteed. Nummers worden opgebouwd terwijl hij ze speelt en het ene geluid is steeds een reactie op het voorgaande. Devens’ debuut is een compilatie van songs die hij het gedurende een jaar aan de lopende band heeft opgenomen. De enige instrumenten zijn een akoestische gitaar, effecten, een sampler en Devens’ stem. Daarmee komt hij tot een simpele maar uitzonderlijke, bezwerende sound. Ignatz muziek staat voor vrijheid, stoerheid, melancholie en dwaasheid.
Toen we voor het eerst de muziek van Ignatz hoorden, hadden we een door leverkanker gekwelde veertiger voor ogen, een getormenteerd persoon met een hevig drugsverleden en vier mislukte huwelijken.
Behalve het stuk over zijn drugsverleden sloegen we de bal volledig mis, maar het enigma rond zijn mistige neo-blues bleef. Naast de drie full elpees voor KRAAK verscheen er ook een handvol cassettes op verschillende labels. Deze elpee verzamelt het beste van de tapes op Bennifer Editions, Goaty Tapes, Scumbag Relations, Imvated, Dreamtime Taped Sounds en New Age Tapes, plus een nooit eerder uitgegeven nummer uit de Ignatz III demo’s die Devens laten horen in zijn dichtste Lou Reed modus. “Selected songs from cassettes 2005-2009” laat Ignatz horen in al zijn gedaantes: van de huilende matroos die bijna verdrinkt in de psychedelische modder tot de melodieverslaafde outsider chansonnier na anderhalve fles graanjenever. Dit is Ignatz’ ultieme plaat voor hij begint aan zijn georkestreerde conceptalbumperiode. Hoes ontworpen door Olivier Schrauwen
More
Ignatz: The water from Sami Sänpäkkilä on Vimeo.